Er zijn onderwerpen waar ik makkelijk over schrijf.
En er zijn onderwerpen waarbij ik meteen in de kramp schiet.
Dit is er zo een.
Ik merk dat ik het spannend vind om iets te zeggen over wat ik gemist heb in mijn jeugd. Niet omdat er alleen maar narigheid was. Integendeel.
Ik heb lang gedacht dat ik de mooiste jeugd had die er bestond.Ik denk aan overal hutten bouwen op de boerderij, waar mijn fantasie alle ruimte kreeg.
Aan zussen en buurtmeiden om mee te spelen.
Aan de keukentafel, waar we samen aten, spelletjes deden, veel lachten en van alles bespraken.
Aan ouders die ons in veel opzichten vrij lieten.
Mijn ouders gunden ons veel. Misschien wel alles waarvan zij voelden: wij willen dat onze kinderen het beter krijgen dan wij.
Een eigen slaapkamer.
Studeren.
Vakanties.
Ruimte om onze eigen weg te gaan.
Ze hebben veel mogelijk gemaakt wat zij zelf niet hebben gehad.
Ze durfden ook uit oude tradities te stappen. Zoals uit de kerk. In de omgeving waarin wij opgroeiden was dat helemaal niet vanzelfsprekend en zeker niet iets wat werd gewaardeerd. En toch deden ze het.
Mijn vader had bovendien een visie op landbouw die zijn tijd vooruit was. Voor hem ging boeren niet alleen over productie, maar ook over wat goed was voor mens, dier en omgeving.
Dus ja, er is veel om dankbaar voor te zijn.
En misschien is dat ook precies waarom ik het zo moeilijk vind om te schrijven over wat er óók was.
Want zodra ik iets zeg over gemis, tekort of pijn, voel ik bijna meteen iets anders opkomen.
Ja maar, ze hebben ook zoveel gedaan.
Ja maar, ik wil niet ondankbaar zijn.
Ja maar, ik wil niet kwaad spreken over mijn ouders.
Ja maar, ik wil geen vuile was buiten hangen.
Ik hoor dat ook vaak van cliënten.
En ik herken het zelf dus net zo goed.
Alsof je pas trouw bent als je niets zegt wat pijnlijk is.
Alsof liefde betekent dat je vooral begrip moet hebben.
Alsof dankbaarheid en eerlijkheid niet naast elkaar mogen bestaan.
Maar misschien zit juist daar iets wezenlijks.
Dat je van je ouders kunt houden en toch iets gemist kunt hebben.
Dat je dankbaar kunt zijn en toch ergens op vast kunt lopen.
Dat je kunt zien hoeveel ze hebben gegeven en tegelijk kunt voelen wat er voor jou niet beschikbaar was.
Dat is niet hetzelfde als je ouders afvallen.
Dat is niet hetzelfde als ondankbaar zijn.
Dat is niet hetzelfde als schuld geven.
Het is eerder een vorm van eerlijk worden over je eigen binnenwereld.
Want zolang je alleen maar loyaal blijft aan het verhaal dat het goed was, kom je misschien niet uit bij de delen in jou die iets anders dragen.
Gemis.
Aanpassing.
Verdriet.
Pleasen.
Altijd eerst de ander begrijpen.
Dan blijf je trouw aan het verhaal.
Maar misschien niet helemaal aan jezelf.
Ik denk dat veel mensen dat herkennen.
Dat ze het makkelijker vinden om begrip te hebben voor hun ouders dan om stil te staan bij hun eigen pijn.
Dat ze liever zeggen: het was best goed, zij konden ook niet anders, ik moet niet zeuren.
Terwijl er ondertussen wel iets in hen leeft dat gezien wil worden.
Misschien is volwassen worden ook dit:
dat je niet hoeft te kiezen tussen liefde en waarheid.
Dat je ouders je ouders mogen blijven.
En dat jouw ervaring er ook mag zijn.
In onze workshop Ontdek je ware aard staan we stil bij dit soort innerlijke bewegingen. Bij de onzichtbare invloed van je familiesysteem op je zelfbeeld, grenzen en pleasegedrag.
Niet om ouders af te vallen.
Wel om te onderzoeken wat jij bent gaan doen, voelen of inhouden om erbij te blijven horen.
Zodat er meer ruimte kan ontstaan voor jouw eigen plek.
Op 31 mei en 31 oktober geven we deze workshop.
Je bent welkom.
Lieve groet,
Gerda